เครื่องคำนวณ
ความสูงสันคลื่น (Scallop height)
หาความสูงสันคลื่นจากระยะเลื่อนข้าง หรือระยะเลื่อนข้างจากความสูงที่ต้องการ สำหรับดอกปลายบอลบนผิวเรียบ ผิวนูน ผิวเว้า ดอกที่มีรัศมีมุม และรอยป้อนของงานกลึงและงานคว้านรู
ค่านี้เป็นรูปร่างตามเรขาคณิตของเครื่องมือเท่านั้น ผิวจริงหยาบกว่านี้จากการสั่น การหนีศูนย์ของเครื่องมือ และรอยคมตัด ใช้ค่านี้เลือกระยะเลื่อนข้าง แล้ววัดผิวจริงเพื่อยืนยัน
ความสูงสันคลื่นคืออะไร
การกัดผิวด้วยดอกปลายบอลทำทีละแนว แต่ละแนวห่างกันเท่า ระยะเลื่อนข้าง ae (Stepover) ส่วนโค้งของปลายเครื่องมือในแนวที่ติดกันไม่ทับกันสนิท จึงเหลือเนื้อวัสดุเป็นสันเล็ก ๆ ระหว่างแนว ความสูงของสันจากก้นแนวกัดคือความสูงสันคลื่น h (Scallop height หรือ Cusp height) ระยะเลื่อนข้างเล็กลงได้ผิวเรียบขึ้น แต่จำนวนแนวและเวลากัดเพิ่มขึ้นตาม เมื่อ ae ลดลงครึ่งหนึ่ง h ลดลงเหลือประมาณหนึ่งในสี่
ดอกปลายบอลบนผิวเรียบหรือผิวเอียง
ปลายบอลรัศมี ทุกแนวมีหน้าตัดเป็นวงกลมเดียวกัน ความสูงสันคลื่นคือ
ผิวเอียงใช้สูตรเดียวกัน ถ้าวัด ae ตามผิวเอียง (ระยะระหว่างแนวในแนวตั้งฉากกับทิศกัดบนผิวงาน) โปรแกรม CAM ที่กำหนดระยะเลื่อนข้างในแนวราบ (2D stepover) จะได้ระยะบนผิวเอียงยาวขึ้นเป็น เมื่อ คือมุมเอียงของผิว สันบนผิวชันจึงสูงกว่าบนผิวราบ
ดอกปลายบอลบนผิวโค้ง
บนผิวโค้งรัศมี จุดศูนย์กลางของปลายบอลอยู่บนวงกลมรัศมี (ผิวนูน) หรือ (ผิวเว้า) แนวที่ติดกันห่างกันเป็นมุม เมื่อวัด ae ตามผิวงาน ยอดสันอยู่ที่จุดตัดของวงกลมปลายบอลสองแนว
ผิวนูน
ผิวเว้า
ที่ระยะเลื่อนข้างเท่ากัน ผิวนูนได้สันสูงกว่าผิวเรียบ และผิวเว้าได้สันต่ำกว่า ผิวเว้าต้องมีรัศมีมากกว่ารัศมีปลายบอล มิฉะนั้นเครื่องมือเข้าไม่ได้
ดอกที่มีรัศมีมุมบนผิวเรียบ
ดอกที่มีรัศมีมุม r มีก้นแบนกว้าง ถ้าระยะเลื่อนข้างไม่เกินความกว้างนี้ ก้นแบนของแนวที่ติดกันทับกันจึงไม่เหลือสัน ถ้าเกิน ส่วนที่เกินจะเหลือสันจากรัศมีมุมสองข้าง
บนผิวเอียงหรือผิวโค้ง ส่วนที่สัมผัสผิวของดอกชนิดนี้เปลี่ยนไปตามมุมของผิว เครื่องคำนวณนี้จึงคำนวณดอกที่มีรัศมีมุมเฉพาะผิวเรียบ
งานกลึงและงานคว้านรู
มีดกลึงและมีดคว้านตัดเป็นเกลียวรอบชิ้นงาน แต่ละรอบเลื่อนไปตามแกนเท่า อัตราป้อน f (มม./รอบ) ปลายมีดมีรัศมี rε (Nose radius) รอยของปลายมีดในรอบที่ติดกันจึงเหลือสันเหมือนดอกปลายบอล เรียกว่าความสูงรอยป้อน ใช้สูตรเดียวกับผิวเรียบโดยแทน R ด้วย rε และ ae ด้วย f
เช่น เม็ดมีด rε 0.8 ที่อัตราป้อน 0.2 มม./รอบ ได้ h ประมาณ 6.3 µm และ Ra ประมาณ 1.6 µm ผิวทรงกระบอก ผิวหน้า ผิวเรียว และผนังรูคว้าน เป็นเส้นตรงในภาพตัดตามแนวแกน จึงใช้สูตรนี้ ส่วนการกลึงส่วนโค้งบนชิ้นงานใช้สูตรผิวนูนหรือผิวเว้าด้านบน
- งานคว้านรูมักหยาบกว่าค่านี้ มีดคว้านยื่นยาวเทียบกับขนาดของด้ามมีด จึงสั่นและหนีศูนย์ได้ง่ายกว่ามีดกลึงผิวนอก
- รัศมีปลายมีดใหญ่ได้ผิวเรียบกว่า แต่แรงตัดในแนวรัศมีมากขึ้น งานคว้านรูและชิ้นงานบางจึงมักใช้รัศมีเล็กเพื่อลดการสั่น
- อัตราป้อนต่ำมากมักไม่ทำให้ผิวดีขึ้นตามสูตร เมื่อเศษบางเกินไป คมตัดจะถูผิวมากกว่าตัด
- เม็ดมีดแบบไวเปอร์ (Wiper) มีขอบปลายที่ช่วยปาดสัน ได้ผิวเรียบกว่าสูตรนี้ที่อัตราป้อนเท่ากัน สูตรนี้ใช้กับเม็ดมีดที่ปลายเป็นรัศมีเดียวเท่านั้น
ความหยาบผิว
หน้าตัดของสันคลื่นเป็นส่วนโค้งที่ซ้ำกันทุกระยะ ae ความสูงจากยอดถึงก้นจึงเท่ากับ h (Rz ≈ h) และเมื่อ ae เล็กเทียบกับรัศมี ค่าเฉลี่ยความหยาบ Ra ประมาณ เช่นเดียวกับรอยป้อนของงานกลึง ค่านี้เป็นขั้นต่ำตามเรขาคณิต ผิวจริงมักหยาบกว่า ตัวเลือกจากค่า Ra บนแบบคิดย้อนกลับ คือใช้ h = Ra ÷ 0.257 แล้วหาระยะเลื่อนข้างหรืออัตราป้อนที่เหลือสันสูงเท่านั้น เช่น Ra 1.6 µm คือ h ประมาณ 6.2 µm
ในทิศทางป้อนของดอกกัดก็มีสันเล็ก ๆ จากอัตราป้อนต่อคม fz ในลักษณะเดียวกัน คำนวณได้ด้วยสูตรผิวเรียบโดยใช้ fz แทน ae ซึ่งปกติเล็กกว่าสันจากระยะเลื่อนข้างมาก