งานสวม ISO 286

วิธีอ่านผล

ชั้นพิกัดความเผื่อเช่น H7 ประกอบด้วย ตัวอักษร ซึ่งบอกตำแหน่งของโซนพิกัดความเผื่อเทียบกับขนาดระบุ (ค่าเบี่ยงเบนหลัก, Fundamental deviation) และ ตัวเลข ซึ่งบอกความกว้างของโซน (IT grade) ตัวพิมพ์ใหญ่ใช้กับรู ตัวพิมพ์เล็กใช้กับเพลา รู H มีค่าเบี่ยงเบนล่างเป็นศูนย์เสมอ จึงนิยมใช้เป็นฐานของงานสวม (Hole-basis system) แล้วเลือกเพลาให้ได้ลักษณะการสวมที่ต้องการ

• สวมคลอน (Clearance fit) ระยะคลอนต่ำสุดไม่ติดลบ รูใหญ่กว่าเพลาเสมอ
• สวมอัด (Interference fit) ระยะคลอนสูงสุดไม่เป็นบวก เพลาใหญ่กว่ารูเสมอ ค่าที่ติดลบคือระยะอัด
• สวมกึ่งแน่น (Transition fit) อาจคลอนหรืออัดก็ได้ ขึ้นกับขนาดจริงของชิ้นงานคู่นั้น

ค่าในหน้านี้คำนวณจากตาราง IT grade และค่าเบี่ยงเบนหลักของ ISO 286-1 สำหรับขนาดไม่เกิน 500 มม. และชั้นพิกัดความเผื่อที่ใช้บ่อย