เครื่องคำนวณ
ขนาดของปลั๊กเกจและริงเกจ
หาขนาดของด้านเข้าใหม่ ขีดจำกัดการสึก และด้านไม่เข้าของเกจจำกัดขนาดสำหรับรู ร่อง เพลา และลิ่ม จากชั้นพิกัด ISO 286 หรือค่าเบี่ยงเบน ตาม ISO 1938-1 ชนิด A ถึง K หรือปลั๊กเกจตาม ASME B89.1.5 ชั้น XXX ถึง ZZ
หลักการ การเลือก และการใช้ปลั๊กเกจ อ่านได้ที่ ปลั๊กเกจทรงกระบอก
วิธีหาขนาดของเกจ
ขนาดของเกจคำนวณตาม ISO 1938-1:2026 เกจแต่ละด้านมีพิกัดของการผลิต H เป็นเกรด IT ละเอียดตามชนิดของเกจและเกรดของชิ้นงาน (ตารางที่ 6) ด้านเข้าอยู่เข้ามาในพิกัดของชิ้นงานเป็นระยะ z เพื่อให้สึกได้ และสึกเลยขอบพิกัดออกไปได้ถึง y สำหรับขนาดเกิน 180 มม. ค่าเผื่อความไม่แน่นอนของการวัด α เลื่อนเกจทั้งสองด้านเข้ามาอีก
รูหรือร่อง (ปลั๊กเกจ) เมื่อ LSL คือขนาดเล็กสุดและ USL คือขนาดใหญ่สุดของชิ้นงาน
เพลาหรือลิ่ม (ริงเกจหรือสแนปเกจ)
- พิกัดที่ไม่ได้ระบุเป็นชั้นพิกัด ISO ใช้เกรดที่หยาบที่สุดซึ่งช่วงพิกัด T ไม่กว้างกว่าพิกัดของชิ้นงานในช่วงขนาดเดียวกัน เช่น 20 ±0.02 (40 µm) ใช้ IT8 (33 µm)
- 6N 7N 8N ด้านเข้ามี y และ α เป็นศูนย์ จึงสึกได้ถึงขอบพิกัดของชิ้นงานเท่านั้น ด้านไม่เข้าไม่เปลี่ยน
- รูปร่างของเกจ พิกัดของรูปร่างเท่ากับครึ่งหนึ่งของค่า 2 × F ในตารางที่ 6 เกจชนิด G ไม่มีพิกัดของรูปร่าง
- ตารางครอบคลุมชิ้นงานเกรด IT6 ถึง IT18 ขนาดไม่เกิน 500 มม. และไม่มี IT14 ถึง IT18 สำหรับขนาดไม่เกิน 1 มม. ด้านเข้าชนิด A B และ H ต้องยาวไม่น้อยกว่าความยาวของชิ้นงานที่ต้องตรวจตามหลักเปลือกหุ้ม เว้นแต่ตกลงกันเป็นอย่างอื่น
ก่อนสั่งทำหรือตรวจรับเกจ ควรตรวจกับ ISO 1938-1 ฉบับที่ตกลงใช้กับลูกค้า
ASME B89.1.5 นโยบาย Absolute
ระบบอเมริกาให้ปลั๊กเกจทั้งสองด้านอยู่ในพิกัดของรูและไม่มีค่าเผื่อสึก (นโยบาย Absolute ของ ASME Y14.43 และค่าตั้งต้นของ ASME B89.1.5) ด้านเข้ามีพิกัดเป็นบวกเท่านั้นจากขนาดเล็กสุดของรู ด้านไม่เข้ามีพิกัดเป็นลบเท่านั้นจากขนาดใหญ่สุด เมื่อด้านเข้าสึกจนเล็กกว่าขนาดเล็กสุดของรู เกจก็ออกนอกพิกัดของตัวเอง พิกัดของเกจแต่ละด้านมาจากชั้น XXX แคบที่สุดถึง ZZ กว้างที่สุด (ASME B89.1.5 ตารางที่ 3 แปลงจากหน่วยนิ้ว)
ตามกฎ 10% ที่ใช้กันทั่วไป พิกัดของเกจสองด้านรวมกันไม่ควรเกิน 10% ของพิกัดของรู เครื่องคำนวณเลือกชั้นที่กว้างที่สุดซึ่งยังอยู่ในเกณฑ์นี้ ASME B89.1.5 ครอบคลุมเฉพาะปลั๊กเกจ ริงเกจอยู่ใน ASME B89.1.6 ซึ่งไม่ได้รวมไว้