ประวัติความเป็นมาของเครื่องจักร CNC

เครื่องจักร CNC เป็นเครื่องจักรที่พัฒนามาจากเครื่องจักร NC เครื่องจักร NC เครื่องแรกถูกสร้างขึ้นไม่นานหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง ในขณะนั้นบริษัทพาร์สันส์ เวิร์กส ของนายจอห์น พาร์สันส์ (John Parsons) เป็นบริษัทที่สามารถผลิตใบพัดเฮลิคอปเตอร์ได้เที่ยงตรงและรวดเร็ว โดยใช้เทคนิคการผลิต “ด้วยตัวเลข” (By the numbers) ผลิตเทมเพลต เทคนิคการผลิตด้วยตัวเลขคือการใช้เครื่องกัดเจาะรูตามตำแหน่งที่กำหนดไว้เป็นรูปร่างที่ต้องการคร่าวๆ จากนั้นจึงใช้คนแต่งละเอียดอีกครั้ง

นายแฟรงก์ สตูเลน (Frank Stulen) หัวหน้าวิศวกรของบริษัทพาร์สันส์ เวิร์กส ได้พัฒนาเทคนิคนี้โดยใช้เครื่องคำนวณบัตรเจาะรูของ IBM ซึ่งในขณะนั้นใช้ในงานด้านบัญชี คำนวณเพิ่มจุดเจาะจาก 17 จุดเป็น 200 จุด และใช้คนงานสองคนบังคับแกนของเครื่องกัดคนละแกนให้เคลื่อนที่ไปตามตารางที่สร้างขึ้นเพื่อเจาะรูตามตำแหน่งทั้ง 200 จุด ด้วยวิธีนี้เองที่ทำให้เวลาที่ใช้ในการแต่งละเอียดแผ่นเทมเพลตลดลงอย่างมาก และแผ่นเทมเพลตที่ได้ก็มีความเที่ยงตรงสูง

รูปแสดงลักษณะการผลิตด้วยตัวเลข

ต่อมาบริษัทได้รับการติดต่อจากกองทัพอากาศสหรัฐให้ผลิตปีกเครื่องบินทิ้งระเบิดที่มีความซับซ้อนและเที่ยงตรงสูงกว่าที่เทคนิคการผลิตในสมัยนั้น (ช่วง ค.ศ. 1940) จะทำได้ บริษัทพาร์สันส์ เวิร์กส จึงได้เสนอให้สร้างเครื่องกัดที่ใช้เซอร์โวมอเตอร์ควบคุมแกนทั้งสามแกน ทางกองทัพตอบตกลง การสร้างเครื่องจักร NC เครื่องแรกจึงเริ่มขึ้น บริษัทพาร์สันส์ เวิร์กส แบ่งงานออกเป็นสามส่วน โดยมีบริษัทสไนเดอร์ (Snyder Machine & Tool Corporation) ดูแลตัวเครื่อง บริษัท IBM ดูแลการป้อนข้อมูลด้วยบัตรเจาะรู และห้องวิจัยด้านกลไกเซอร์โวของ MIT (Servomechanisms Laboratory of the Massachusetts Institute of Technology) ดูแลชิ้นส่วนที่เกี่ยวกับกลไกเซอร์โว

1.1 ความขัดแย้งระหว่างพาร์สันส์กับ MIT

ความร่วมมือนี้ไม่ราบรื่น MIT เข้าร่วมโครงการในปี ค.ศ. 1949 ในฐานะผู้รับจ้างช่วง แต่ทั้งสองฝ่ายมีแนวคิดต่างกันว่าเครื่องควรทำงานอย่างไร พาร์สันส์ต้องการเครื่องที่เคลื่อนไปยังตำแหน่งทีละจุดแล้วกัดลง (Plunge-cutting positioning) ตามวิธีที่บริษัทใช้อยู่ ส่วน MIT ต้องการเครื่องที่เคลื่อนที่หลายแกนพร้อมกันอย่างต่อเนื่อง (Continuous path) ซึ่งยากกว่าแต่กัดผิวโค้งได้โดยตรง ค่าใช้จ่ายของโครงการบานปลายเกินงบประมาณ ในปี ค.ศ. 1950 MIT ซื้อเครื่องกัดของบริษัท Cincinnati Milling Machine มาเอง และทำสัญญากับกองทัพอากาศโดยตรง พาร์สันส์จึงถูกกันออกจากโครงการที่ตัวเองริเริ่ม ภายหลังเขากล่าวในการให้สัมภาษณ์ว่าไม่เคยคิดว่าสถาบันที่มีชื่อเสียงอย่าง MIT จะจงใจเข้ามายึดโครงการของเขาไป

MIT ติดเซอร์โวมอเตอร์เข้ากับแกนของเครื่องกัด Cincinnati Hydro-Tel เครื่องนั้น และเปิดแสดงสาธิตเป็นเครื่องจักร NC เครื่องแรกของโลกในเดือนกันยายน ค.ศ. 1952

ค่าใช้จ่ายของโครงการยังทำให้พาร์สันส์ถูกปลดออกจากบริษัทของตัวเอง ทั้งสองฝ่ายยื่นขอสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1952 พาร์สันส์ยื่นในเดือนพฤษภาคม และ MIT ยื่นในเดือนสิงหาคม พาร์สันส์ได้รับสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1958 บริษัทของเขาขายสิทธิการใช้สิทธิบัตรแบบผูกขาดให้ Bendix ส่วน IBM, Fujitsu และ General Electric ต้องขออนุญาตใช้สิทธิช่วงต่อ ต่อมาเมื่อมีรายได้จากค่าตอบแทนการใช้สิทธิบัตร (Royalty) พาร์สันส์ก็ได้กลับมาเป็นประธานบริษัทอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1985 พาร์สันส์และสตูเลนได้รับเหรียญเทคโนโลยีแห่งชาติของสหรัฐ (National Medal of Technology) ร่วมกัน ปัจจุบันประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่จึงถือว่าพาร์สันส์เป็นผู้ริเริ่มแนวคิด NC และ MIT เป็นผู้ผลิตเครื่องที่ใช้งานได้จริงเป็นเครื่องแรก

จอห์น พาร์สันส์ เสียชีวิตเมื่อวันพุธที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2007 สิริอายุ 93 ปี

1.2 แนวทางที่แข่งกัน

ในขณะเดียวกันนั้น วิศวกรของบริษัท General Motors ได้ติดอุปกรณ์จับตำแหน่งและกลไกเซอร์โวเข้ากับเครื่องกลึง ทำให้เครื่องกลึงสามารถบันทึกตำแหน่งในการเดินเครื่องผลิตงานด้วยคนในครั้งแรก จากนั้นจึงสามารถป้อนข้อมูลที่บันทึกกลับให้กลไกเซอร์โวเดินเครื่องผลิตงานชิ้นต่อไป เทคนิคการบันทึกแล้วเล่นกลับนี้ปัจจุบันยังคงใช้กับเครื่องวัดตำแหน่งแบบ CNC (CNC Coordinate Measuring Machine) และหุ่นยนต์อุตสาหกรรมบางประเภท

กองทัพอากาศเลือกสนับสนุนแนวทางที่ใช้ตัวเลขควบคุมเครื่อง เนื่องจากสามารถสร้างงานที่มีความซับซ้อนสูงกว่าโดยการใช้คอมพิวเตอร์ช่วยคำนวณ นักประวัติศาสตร์ David Noble เสนอในหนังสือ Forces of Production ว่ายังมีเหตุผลอีกข้อหนึ่ง คือ วิธีนี้ย้ายความรู้ในการผลิตจากฝีมือของช่างหน้าเครื่องซึ่งรวมตัวกันเป็นสหภาพแรงงาน ไปอยู่ในโปรแกรมที่ฝ่ายวางแผนเป็นผู้เขียน ลดความเสี่ยงที่การผลิตจะหยุดชะงักเพราะการนัดหยุดงาน

1.3 จาก NC สู่ CNC

เครื่องจักร NC ยุคแรกต้องใช้คนคำนวณตำแหน่งทุกจุดแล้วเจาะลงเทป ซึ่งช้าและผิดพลาดง่ายเมื่อชิ้นงานซับซ้อน ในปี ค.ศ. 1956 MIT เริ่มพัฒนาภาษา APT (Automatically Programmed Tools) โดยมี ดักลาส รอสส์ (Douglas T. Ross) เป็นผู้นำ APT ให้ผู้เขียนโปรแกรมบรรยายรูปร่างของชิ้นงานและเส้นทางของเครื่องมือด้วยคำสั่งระดับสูง แล้วให้คอมพิวเตอร์คำนวณตำแหน่งและสร้างเทปให้โดยอัตโนมัติ ต่อมา MIT เปิดตัว APT ต่อสาธารณะในปี ค.ศ. 1959 แนวคิดนี้เป็นต้นแบบของโปรแกรม CAM ในปัจจุบัน

ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 ถึงทศวรรษ 1970 มินิคอมพิวเตอร์และไมโครโปรเซสเซอร์มีราคาถูกลงจนติดตั้งในชุดควบคุมได้ งานที่เคยทำด้วยวงจรแบบต่อสายตายตัวจึงย้ายมาทำด้วยซอฟต์แวร์ เครื่องจักร NC จึงกลายเป็นเครื่องจักร CNC (Computer Numerical Control) ที่เก็บโปรแกรมไว้ในหน่วยความจำ แก้ไขโปรแกรมได้ที่หน้าเครื่อง และชดเชยขนาดของเครื่องมือได้ด้วยค่าชดเชย ความแตกต่างระหว่าง NC กับ CNC อธิบายไว้ในบทที่ 2

ในญี่ปุ่น บริษัท Fujitsu ตั้งทีมพัฒนา NC ในปี ค.ศ. 1955 โดยมี เซอิเอมอน อินาบะ (Seiuemon Inaba) เป็นหัวหน้า และสร้าง NC เครื่องแรกของภาคเอกชนญี่ปุ่นได้ในปี ค.ศ. 1956 ในปี ค.ศ. 1972 Fujitsu แยกหน่วยงานนี้ออกเป็นบริษัท Fujitsu Fanuc ซึ่งต่อมาคือ Fanuc ผู้ผลิตชุดควบคุมที่ใช้กันแพร่หลายที่สุดรายหนึ่งของโลก และเป็นชุดควบคุมที่หนังสือเล่มนี้ใช้เป็นหลัก

ปัจจุบันโปรแกรมส่วนใหญ่ไม่ได้เขียนด้วยมือทั้งหมด แต่สร้างจากแบบงานสามมิติในโปรแกรม CAD แล้วให้โปรแกรม CAM คำนวณเส้นทางของเครื่องมือและแปลงเป็น G-code สำหรับชุดควบคุมแต่ละรุ่น อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ตรวจสอบ แก้ไข และเดินโปรแกรมที่หน้าเครื่องยังต้องอ่าน G-code ให้เข้าใจ ซึ่งเป็นเนื้อหาหลักของหนังสือเล่มนี้

เป้าหมายเดิมของกองทัพอากาศสหรัฐคือการผลิตชิ้นงานซับซ้อนให้ได้เหมือนกันทุกชิ้น โดยไม่ขึ้นกับฝีมือของช่างแต่ละคน เป้าหมายนี้ยังเป็นเหตุผลที่โรงงานในปัจจุบันใช้เครื่องจักร CNC แต่ความรู้ในการผลิตไม่ได้หายไป เพียงย้ายจากมือของช่างไปอยู่ในโปรแกรม ผู้ที่เขียนและตรวจสอบโปรแกรมจึงต้องเข้าใจทั้งการตัดเฉือนและการทำงานของเครื่องจักร

1.4 มาตรฐานของ G-code

เครื่องจักร NC ในยุคแรกแต่ละรุ่นใช้รูปแบบคำสั่งบนเทปเจาะรูของตัวเอง เมื่อเครื่องจักร NC แพร่หลายขึ้นจึงเกิดความพยายามกำหนดรูปแบบร่วมกัน สมาคมอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ของสหรัฐ (EIA, Electronic Industries Association) ออกมาตรฐาน RS-274 ซึ่งฉบับที่ถูกอ้างถึงมากที่สุดคือ RS-274-D ในปี ค.ศ. 1980 ต่อมาองค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน (ISO) ออกมาตรฐาน ISO 6983-1 ในปี ค.ศ. 1982 ซึ่งมีเนื้อหาใกล้เคียงกัน ฉบับปัจจุบันคือ ISO 6983-1:2009

มาตรฐานทั้งสองกำหนดรูปแบบโปรแกรมที่ประกอบด้วยตัวอักษรนำ (Address) คำ (Word) และบรรทัด (Block) ซึ่งเป็นรูปแบบที่ชุดควบคุมเกือบทุกยี่ห้อใช้จนถึงปัจจุบัน (บทที่ 7) และกำหนดความหมายของรหัสพื้นฐานจำนวนหนึ่ง เช่น G00 ถึง G03 G17 ถึง G19 G90 G91 M03 ถึง M05 และ M30

อย่างไรก็ตาม มาตรฐานกำหนดไว้เฉพาะส่วนพื้นฐาน และผู้ผลิตชุดควบคุมก็ไม่ได้ทำตามทุกข้อ รหัสหลายตัวจึงมีเลขเดียวกันแต่ทำงานต่างกันในแต่ละยี่ห้อ เช่น พารามิเตอร์ของคำสั่งเจาะสำเร็จรูป (Canned cycle) และรหัส M ที่ผู้ผลิตเครื่องจักรกำหนดเอง (บทที่ 3 และบทที่ 10) ส่วนความสามารถอย่างตัวแปรและมาโครไม่ได้อยู่ในมาตรฐานเลย ชุดควบคุมที่ระบุว่ารองรับ ISO จึงไม่ได้หมายความว่าโปรแกรมที่เขียนสำหรับเครื่องหนึ่งจะนำไปใช้กับอีกเครื่องหนึ่งได้ทันที แม้ทั้งสองเครื่องจะใช้ชุดควบคุมยี่ห้อเดียวกันก็ตาม หนังสือเล่มนี้จึงยึดชุดควบคุม Fanuc เป็นหลัก และถือว่ามาตรฐานเป็นที่มาของรูปแบบโปรแกรมเท่านั้น เมื่อจะใช้งานเครื่องจริงต้องตรวจสอบกับคู่มือของชุดควบคุมและคู่มือของผู้ผลิตเครื่องเสมอ

คำว่า ISO และ EIA ยังปรากฏบนเครื่องจักรในอีกความหมายหนึ่ง หน้าจอตั้งค่าการรับส่งข้อมูลของ Fanuc มีตัวเลือก ISO หรือ EIA ให้เลือก ตัวเลือกนี้คือรหัสตัวอักษรที่ใช้ส่งโปรแกรม (ISO 840 และ EIA RS-244) ซึ่งสืบทอดมาจากยุคเทปเจาะรู ไม่ใช่ G-code สองแบบที่ต่างกัน ปัจจุบันเกือบทุกเครื่องใช้แบบ ISO

1.5 สิ่งที่หลงเหลือจากยุคเทปเจาะรู

ชุดควบคุมในปัจจุบันเก็บโปรแกรมไว้ในหน่วยความจำแล้ว แต่รูปแบบโปรแกรมยังมีหลายอย่างที่สืบทอดมาจากยุคที่โปรแกรมอยู่บนม้วนเทปเจาะรู

1.5.1 เทปเจาะรูหน้าตาเป็นอย่างไร

เทปกว้าง 1 นิ้ว (25.4 มม.) ม้วนหนึ่งยาวประมาณ 900 ฟุต (ราว 274 เมตร) ส่วนใหญ่เป็นกระดาษสีดำทึบแสง เพราะเครื่องอ่านเทปอ่านด้วยแสง โปรแกรมที่ใช้ซ้ำบ่อยในงานอากาศยาน งานป้องกันประเทศ และงานแม่พิมพ์ มักเจาะบนเทป Mylar ซึ่งเป็นกระดาษประกบพลาสติกสองชั้น หรือบนเทปโลหะที่ทนกว่า

แต่ละแถวของรูตามขวางของเทปคือหนึ่งตัวอักษร แถวห่างกัน 2.54 มม. แต่ละแถวมีตำแหน่งรู 8 ช่อง และมีรูขับเทป (Sprocket hole) ขนาดเล็กระหว่างช่อง 3 กับ 4 ซึ่งเครื่องอ่านใช้ดึงเทปให้เดินไปทีละแถว ภาพต่อไปนี้เป็นโปรแกรมสั้นๆ เดียวกันที่เจาะด้วยรหัสสองแบบ

• รหัสจบบรรทัด ISO ใช้รหัส LF ส่วน EIA ใช้รูเดียวในช่อง 8 ชุดควบคุม Fanuc แสดงทั้งสองแบบเป็น ; บนจอ ซึ่งยังเห็นอยู่ทุกวันนี้
• Parity ทุกตัวอักษรของ ISO มีจำนวนรูเป็นเลขคู่ และของ EIA เป็นเลขคี่ ถ้ารูใดเจาะไม่ขาดหรือมีฝุ่นอุดรู จำนวนรูจะผิด ชุดควบคุมจึงเกิด Alarm แทนที่จะอ่านเป็นตัวเลขอื่นแล้วเดินเครื่องต่อ ชุดควบคุมดูรหัสจบบรรทัดตัวแรกว่าเทปเป็นแบบใด เทปม้วนเดียวจึงผสมสองแบบไม่ได้
• แก้ตัวอักษรที่เจาะผิดด้วย DEL รูที่เจาะแล้วอุดคืนไม่ได้ เมื่อเจาะผิด ผู้เจาะถอยเทปกลับหนึ่งแถวแล้วเจาะทับให้ครบทุกช่อง ได้รหัส DEL ซึ่งชุดควบคุมข้ามไป แล้วจึงเจาะตัวที่ถูกต่อ รหัสนี้ยังอยู่ในตาราง ASCII ของคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องเป็นตัวสุดท้าย คือ 127 ซึ่งในเลขฐานสองเป็นเลข 1 ครบทั้ง 7 บิต ตรงกับเทปที่เจาะครบทุกช่องข้อมูล
• ส่วนต้นเทป (Leader) หลังเปิดเครื่องหรือกด RESET ชุดควบคุมข้ามทุกอย่างจนถึงรหัสจบบรรทัดตัวแรก เรียกว่า Label skip ส่วนต้นเทปจึงเจาะชื่อหรือหมายเลขโปรแกรมเป็นรูที่เรียงเป็นรูปตัวอักษรให้คนอ่านได้ โดยเครื่องอ่านไม่สนใจ

1.5.2 เครื่องอ่านเทปทำงานอย่างไร

เครื่องอ่านเทปส่วนใหญ่อ่านด้วยแสง หลอดไฟอยู่ด้านหนึ่งของเทป และมีตัวรับแสง 9 ตัวอยู่อีกด้าน คือหนึ่งตัวต่อหนึ่งช่องข้อมูล และอีกหนึ่งตัวใต้แนวรูขับเทป ตัวรับแสงที่มีรูอยู่เหนือจะสว่าง ส่วนตัวอื่นมืด เพราะเทปทึบแสง

ชุดควบคุมไม่ได้อ่านสัญญาณทั้ง 8 ช่องตลอดเวลา แต่ใช้ รูขับเทปเป็นตัวบอกจังหวะ เมื่อตัวรับแสงใต้รูขับเทปสว่าง แปลว่าแถวหนึ่งอยู่ตรงแนวอ่านพอดี ชุดควบคุมจึงอ่านสัญญาณ 8 ช่องในขณะนั้นเป็นตัวอักษรหนึ่งตัว และนับจำนวนรูเพื่อตรวจ parity จากนั้นรอให้ตัวรับแสงนี้ดับแล้วสว่างอีกครั้งจึงอ่านแถวถัดไป รูขับเทปจึงต้องมีทุกแถว แม้แถวที่ไม่มีรูข้อมูลเลย ภาพต่อไปนี้แสดงเทปที่เจาะ G00X10. และรหัสจบบรรทัดผ่านเครื่องอ่าน ใช้ปุ่มใต้ภาพเดินดูทีละแถว

เครื่อง NC รุ่นเก่าบางรุ่นรับโปรแกรมได้ทางช่องต่อของเครื่องอ่านเทปเท่านั้น โรงงานที่ยังใช้เครื่องเหล่านี้จึงมักติดอุปกรณ์ที่เรียกว่า Behind the Tape Reader (BTR) ซึ่งต่อเข้าแทนเครื่องอ่านเทป แล้วรับโปรแกรมจากคอมพิวเตอร์ทางพอร์ต RS-232 ชุดควบคุมยังเข้าใจว่ากำลังอ่านเทปอยู่ แต่ไม่มีกระดาษเกี่ยวข้องอีกต่อไป

1.5.3 สิ่งที่ยังเห็นในโปรแกรมและบนจอ

สิ่งที่เห็นในโปรแกรม	ที่มาในยุคเทป	ความหมายในปัจจุบัน
%	เครื่องหมายต้นเทปและท้ายเทป บอกเครื่องอ่านว่าข้อมูลเริ่มและจบตรงไหน Fanuc เรียกรหัสนี้ว่า Absolute rewind stop	ใช้ขึ้นต้นและปิดท้ายไฟล์โปรแกรมเมื่อรับส่งกับเครื่อง (บทที่ 11)
; หรือ EOB	รหัสจบบรรทัด (End of block) บนเทป	เครื่องหมายจบบรรทัดที่ชุดควบคุม Fanuc แสดงบนจอ (บทที่ 7)
N	หมายเลขบรรทัดสำหรับค้นหาตำแหน่งบนม้วนเทป	ใช้ค้นหาบรรทัดและเริ่มโปรแกรมใหม่กลางทาง (บทที่ 11)
M30	จบโปรแกรมและกรอเทปกลับไปต้นม้วน ส่วน M02 จบโดยไม่กรอกลับ	จบโปรแกรมและย้อนกลับไปต้นโปรแกรม (บทที่ 10)
/ และ M01	ให้ผู้ปฏิบัติงานข้ามบรรทัดหรือเลือกหยุดได้ โดยไม่ต้องเจาะเทปม้วนใหม่	Block delete และ Optional stop ซึ่งยังใช้กันอยู่ (บทที่ 7 และบทที่ 10)
ตัวเลือก ISO / EIA	รหัสตัวอักษรที่ใช้เจาะเทป	ตัวเลือกรหัสตัวอักษรในการรับส่งโปรแกรม (ดูหัวข้อมาตรฐานของ G-code)
LSK บนจอ	Label skip ข้ามส่วนต้นเทปจนถึงรหัสจบบรรทัดตัวแรก	ชุดควบคุม Fanuc ยังแสดง LSK หลังเปิดเครื่องหรือกด RESET และยังข้ามส่วนก่อนรหัสจบบรรทัดตัวแรกเมื่อรับโปรแกรมจากภายนอก

1.6 ลำดับเหตุการณ์

• 1947 – จอห์น พาร์สันส์เริ่มทดลองใช้ระบบการผลิตด้วยตัวเลข
• 1949 – จอห์น พาร์สันส์เซ็นสัญญากับกองทัพอากาศสหรัฐเพื่อสร้างเครื่องจักร
• 1950 – MIT ทำสัญญากับกองทัพอากาศโดยตรง พาร์สันส์ถูกกันออกจากโครงการ
• 1952 – MIT สาธิตเครื่องจักร NC ครั้งแรก โดยสาธิตการกัดงานที่ดอกกัดเคลื่อนที่หลายแกนพร้อมกัน พาร์สันส์และ MIT ยื่นขอสิทธิบัตร
• 1955 – มีการจัดแสดงเครื่องจักร NC เพื่อการค้าเป็นครั้งแรก
• 1956 – MIT เริ่มพัฒนาภาษา APT และ Fujitsu สร้าง NC เครื่องแรกของภาคเอกชนญี่ปุ่น
• 1957 – เครื่องจักร NC ติดตั้งลงในสายการผลิตเป็นเครื่องแรก
• 1958 – พาร์สันส์ได้รับสิทธิบัตร
• 1959 – MIT เปิดตัวภาษา APT ต่อสาธารณะ
• ปลายทศวรรษ 1960–1970 – มินิคอมพิวเตอร์และไมโครโปรเซสเซอร์ทำให้เครื่องจักร NC พัฒนาเป็นเครื่องจักร CNC
• 1972 – Fujitsu แยกหน่วยงาน NC ออกเป็นบริษัท Fujitsu Fanuc
• 1980 – EIA ออกมาตรฐาน RS-274-D กำหนดรูปแบบโปรแกรม NC
• 1982 – ISO ออกมาตรฐาน ISO 6983-1 ซึ่งมีเนื้อหาใกล้เคียงกับ RS-274-D
• 1985 – พาร์สันส์และสตูเลนได้รับเหรียญเทคโนโลยีแห่งชาติของสหรัฐ
• 2007 – จอห์น พาร์สันส์เสียชีวิต

---

เผยแพร่ครั้งแรกบน BlogGang เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2551