อ่านและแปลงโปรแกรมเก่า — คำสั่งที่เลิกใช้แล้ว

โรงงานที่ใช้เครื่อง CNC มานานมักมีโปรแกรมที่เขียนไว้หลายสิบปีก่อนและยังต้องใช้ผลิตชิ้นส่วนเดิม โปรแกรมเหล่านี้ใช้คำสั่งและรูปแบบที่บทก่อนหน้าบอกว่า โปรแกรมใหม่ไม่ควรใช้ บทนี้รวมคำสั่งเหล่านั้นไว้ที่เดียว เพื่อให้ผู้อ่านโปรแกรมเก่ารู้ว่าแต่ละคำสั่งทำอะไร ต้องตรวจอะไรก่อนเดิน และแปลงเป็นโปรแกรมแบบปัจจุบันอย่างไร

บทนี้เป็นเนื้อหาเสริม ผู้ที่เขียนเฉพาะโปรแกรมใหม่ข้ามได้ ตัวอย่างอ้างอิงชุดควบคุมแบบ Fanuc

23.1 ก่อนเดินโปรแกรมเก่า

โปรแกรมเก่าที่เคยผลิตชิ้นงานได้ดี ไม่ได้แปลว่าเดินได้อย่างปลอดภัยในวันนี้ เพราะโปรแกรมแบบเก่า เก็บข้อมูลการตั้งเครื่องไว้ในตัวโปรแกรม และอาศัยสิ่งที่ผู้ปฏิบัติงานในเวลานั้นรู้โดยไม่ได้เขียนไว้ ก่อนเดินต้องหาสิ่งต่อไปนี้ให้ครบ

• เครื่องและชุดควบคุมที่โปรแกรมเขียนไว้ให้ คำสั่งเดียวกันมีความหมายต่างกันได้ระหว่างรุ่นและยี่ห้อ และพารามิเตอร์ของเครื่องเดิมอาจต่างจากเครื่องที่จะเดิน
• ตำแหน่งเริ่มของเครื่องมือ ถ้าโปรแกรมใช้ G92 หรือ G50 X__ Z__
• ค่าในตารางค่าชดเชยที่โปรแกรมต้องการ หมายเลขใดเก็บค่าอะไร เป็นรัศมีหรือเส้นผ่านศูนย์กลาง
• เครื่องมือและการจับยึด ที่ใช้เมื่อโปรแกรมผ่านการทดสอบครั้งสุดท้าย
• รูปแบบของตัวเลข มีจุดทศนิยมหรือไม่ และหน่วยเป็นมิลลิเมตรหรือนิ้ว

ถ้าหาข้อใดไม่ได้ ให้ถือว่าโปรแกรม ยังไม่ผ่านการทดสอบ และทดสอบเหมือนโปรแกรมใหม่ตามบทที่ 21

สิ่งที่พบในโปรแกรม	ความเสี่ยง	หัวข้อ
G92 หรือ G50 X__ Z__	ระบบพิกัดขึ้นกับตำแหน่งเริ่มของเครื่องมือ	ตั้งระบบพิกัดแบบเก่า
G45 ถึง G48	ระยะเคลื่อนที่จริงไม่ตรงกับตัวเลขในโปรแกรม	เลื่อนตำแหน่งแบบเก่า
G44	เครื่องหมายของค่า H กลับกับที่ใช้ในปัจจุบัน	ชดเชยความยาวในทิศลบ
ตัวเลขระยะที่ไม่มีจุดทศนิยม	ระยะผิดไปพันเท่าเมื่อพารามิเตอร์ต่างกัน	ตัวเลขที่ไม่มีจุดทศนิยม
G28 ที่มีจุดกลางแบบ G90 หรือ G29 G27	เส้นทางผ่านจุดที่ขึ้นกับจุดศูนย์ชิ้นงานหรือบรรทัดก่อนหน้า	กลับจุดอ้างอิงแบบเก่า
M02 ไม่มีบรรทัดเตรียมความปลอดภัย ไม่มี comment	โปรแกรมอาศัยสถานะของเครื่องขณะเปิดเครื่อง	รูปแบบจากยุคเทป

23.2 ค่าชดเชยพัฒนามาอย่างไร

คำสั่งแบบเก่าในบทนี้ไม่ได้ผิด แต่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในยุคที่ชุดควบคุมยังมีความสามารถจำกัด ค่าชดเชยที่มีในเครื่องปัจจุบันเกิดขึ้นทีละขั้น ตามความสามารถในการคำนวณและหน่วยความจำของชุดควบคุม ทุกขั้นย้ายงานบางอย่างออกจากโปรแกรมไปไว้ในตารางของเครื่อง โปรแกรมจึงเขียนตามแบบงานได้ตรงขึ้น และเครื่องมือหรือการจับยึดที่เปลี่ยนไปไม่ต้องแก้โปรแกรม การเขียนโปรแกรมก็แยกเป็นอิสระจากหน้างานจริงมากขึ้น การรู้ว่าโปรแกรมเขียนในยุคใดจึงช่วยให้อ่านออกว่าข้อมูลการตั้งเครื่องซ่อนอยู่ตรงไหน ช่วงเวลาในหัวข้อนี้เป็นช่วงโดยประมาณ แต่ละผู้ผลิตและแต่ละรุ่นเพิ่มความสามารถเหล่านี้ไม่พร้อมกัน

23.2.1 ยุค NC: เส้นทางทุกจุดคำนวณไว้ในเทป

เครื่อง NC ยุคแรกในทศวรรษ 1950 และ 1960 ทำงานด้วยวงจรที่ต่อสายตายตัวตามที่เล่าในบทที่ 1 ชุดควบคุมทำได้เพียงเดินตามตัวเลขบนเทป และแทบไม่มีที่เก็บค่าชดเชย

• ผู้เขียนโปรแกรมคำนวณเส้นทางของศูนย์กลางเครื่องมือเอง จากขอบชิ้นงานบวกหรือลบรัศมีของเครื่องมือที่วางแผนไว้ ถ้าเปลี่ยนไปใช้เครื่องมือขนาดอื่น หรือลับเครื่องมือจนเล็กลง ต้องคำนวณใหม่และเจาะเทปม้วนใหม่ บนเครื่องกลึงก็คำนวณระยะเผื่อของรัศมีปลายมีดด้วยมือเช่นกัน ตามวิธีในบทที่ 14
• ตำแหน่งของชิ้นงานตั้งด้วยตำแหน่งของเครื่องมือ ผู้ปฏิบัติงานพาเครื่องมือไปที่จุดเริ่มที่โปรแกรมกำหนด แล้วโปรแกรมประกาศว่าตำแหน่งนั้นคือพิกัดใด ซึ่งเป็นที่มาของ G92 และ G50 X__ Z__

23.2.2 ค่าชดเชยรุ่นแรก: ตารางเล็กและการคำนวณแบบง่าย

เมื่อชุดควบคุมมีที่เก็บตัวเลขได้จำนวนหนึ่ง ค่าชดเชยรุ่นแรกจึงเกิดขึ้น แต่ยังเป็นการคำนวณที่ง่าย คือบวกหรือลบค่าตรงๆ

• ค่าชดเชยความยาวเครื่องมือ ด้วยค่า H ทำให้ไม่ต้องแก้ค่า Z ทุกบรรทัดเมื่อความยาวเครื่องมือเปลี่ยน ชุดควบคุมแบบ Fanuc มีทั้ง G43 ที่บวกค่าและ G44 ที่ลบค่า ตามหัวข้อชดเชยความยาวในทิศลบ
• การเลื่อนตำแหน่งด้วย G45 ถึง G48 เพิ่มหรือลดระยะเคลื่อนที่ตามค่าในตาราง เป็นการชดเชยรัศมีแบบที่ชุดควบคุมไม่ต้องคำนวณจุดตัด จึงใช้ได้กับเส้นที่ขนานแกนเท่านั้น ตามหัวข้อเลื่อนตำแหน่งแบบเก่า
• ตารางเก็บค่าเดียวต่อแถว ค่าขนาดกับค่าสึกหรอรวมเป็นค่าเดียว และค่า H กับ D ใช้แถวร่วมกัน ซึ่งคือหน่วยความจำค่าชดเชยแบบ A ในบทที่ 12

23.2.3 ยุค CNC: ชุดควบคุมคำนวณเรขาคณิตได้เอง

เมื่อชุดควบคุมกลายเป็นคอมพิวเตอร์ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1960 ถึงทศวรรษ 1970 งานที่ผู้เขียนโปรแกรมเคยคำนวณเองจึงย้ายเข้าไปในชุดควบคุมทีละอย่าง

• การชดเชยรัศมีด้วย G41 G42 ชุดควบคุมคำนวณเส้นทางของศูนย์กลางเครื่องมือจากขอบชิ้นงานได้ทุกทิศ ทั้งเส้นเอียงและส่วนโค้ง ชุดควบคุมรุ่นแรกๆ ทำได้จำกัด รุ่นต่อมาอ่านบรรทัดถัดไปล่วงหน้าเพื่อหาจุดตัดที่มุม ตามที่อธิบายในบทที่ 13 โปรแกรมจึงเขียนตามขอบชิ้นงานในแบบงานได้ตรงๆ และเครื่องมือขนาดใดก็ใช้โปรแกรมเดิม เครื่องกลึงได้การชดเชยรัศมีปลายมีดพร้อมทิศของปลายมีดในทำนองเดียวกัน
• ระบบพิกัดชิ้นงาน G54 ถึง G59 เก็บตำแหน่งของชิ้นงานไว้ในตาราง แทนการประกาศจากตำแหน่งของเครื่องมือด้วย G92 โปรแกรมจึงเริ่มจากตำแหน่งใดก็ได้ และเริ่มกลางโปรแกรมได้อย่างปลอดภัย ตามหัวข้อตั้งระบบพิกัดแบบเก่า
• ตารางแยกค่าขนาดกับค่าสึกหรอ ตั้งแต่หน่วยความจำแบบ B ผู้ปฏิบัติงานจึงปรับขนาดระหว่างผลิตได้โดยไม่แตะค่าที่วัดไว้ ส่วนแบบ C แยกคอลัมน์ H กับ D ออกจากกัน เครื่องมือตัวเดียวจึงใช้หมายเลข H และ D เดียวกันได้
• การป้อนค่าด้วยจุดทศนิยม ทำให้ตัวเลขในโปรแกรมอ่านเป็นมิลลิเมตรได้ตรงๆ โปรแกรมจากยุคก่อนหน้าที่เขียนเป็นจำนวนหน่วยที่เล็กที่สุดจึงต้องระวังตามหัวข้อตัวเลขที่ไม่มีจุดทศนิยม

23.2.4 ค่าชดเชยที่วัดและป้อนเอง

เมื่อค่าชดเชยย้ายมาอยู่ในตาราง ปัญหาที่เหลือคือการวัดและพิมพ์ค่าให้ถูก ขั้นต่อมาจึงลดการทำด้วยมือ ได้แก่ ตัววัดความยาวบนโต๊ะงานและโพรบบนหัวสปินเดิล ซึ่งวัดแล้วบันทึกค่าลงตารางให้เอง เครื่องตั้งศูนย์เครื่องมือนอกเครื่องที่ส่งค่าเข้าเครื่องเป็นไฟล์ และการเขียนค่าชดเชยจากโปรแกรมด้วย G10 ตามที่อธิบายในบทที่ 12

23.2.5 ค่าชดเชยของตัวเครื่อง

ค่าชดเชยอีกกลุ่มหนึ่งไม่เกี่ยวกับเครื่องมือหรือชิ้นงาน แต่แก้ความคลาดเคลื่อนของตัวเครื่องเอง และทำงานอยู่เบื้องหลังโดยโปรแกรมไม่ต้องสั่ง ผู้ผลิตเครื่องเป็นผู้วัดและตั้งค่า

• การชดเชยระยะคลอน (Backlash compensation) เพิ่มระยะเคลื่อนที่เมื่อแกนกลับทิศ เพื่อชดเชยช่องว่างในระบบส่งกำลัง
• การชดเชยความคลาดเคลื่อนของระยะพิตช์ (Pitch error compensation) แก้ความคลาดเคลื่อนของบอลสกรูตามตำแหน่งตลอดระยะเคลื่อนที่ จากตารางที่วัดด้วยเครื่องวัดเลเซอร์
• การชดเชยการขยายตัวจากความร้อน (Thermal displacement compensation) ในเครื่องรุ่นใหม่ แก้ตำแหน่งตามอุณหภูมิของหัวสปินเดิลและโครงเครื่อง
• การควบคุมจุดศูนย์กลางปลายเครื่องมือ (Tool center point control) บนเครื่องห้าแกน เช่น G43.4 ของ Fanuc ชดเชยความยาวเครื่องมือในทิศที่เครื่องมือเอียงจริง ซึ่งเป็นการต่อยอดของค่าชดเชยความยาวที่ใช้แกน Z ทิศเดียว

ค่าชดเชยกลุ่มนี้ไม่ปรากฏในโปรแกรม ทั้งโปรแกรมเก่าและโปรแกรมใหม่ได้ประโยชน์เท่ากัน แต่ถ้าแบตเตอรี่สำรองของชุดควบคุมหมด หรือมีการเปลี่ยนชิ้นส่วนของแกน ค่าเหล่านี้อาจหายหรือไม่ตรงอีก ต้องให้ช่างของผู้ผลิตตั้งใหม่

ค่าชดเชยในปัจจุบัน	สิ่งที่โปรแกรมยุคก่อนทำแทน	หัวข้อ
จุดศูนย์ชิ้นงาน G54 ถึง G59	ประกาศตำแหน่งจากเครื่องมือด้วย G92 หรือ G50 X__ Z__	ตั้งระบบพิกัดแบบเก่า
ชดเชยรัศมี G41 G42	คำนวณเส้นทางศูนย์กลางเครื่องมือเอง หรือใช้ G45 ถึง G48	เลื่อนตำแหน่งแบบเก่า
ชดเชยรัศมีปลายมีดกลึง	คำนวณเส้นทางของปลายมีดตามทฤษฎีเอง	บทที่ 14
G43 กับค่า H ที่เป็นความยาวจริง	G44 และเครื่องหมายของค่าที่กลับกัน	ชดเชยความยาวในทิศลบ
ค่าขนาดแยกจากค่าสึกหรอ	ค่าเดียวที่รวมทั้งสองอย่าง	บทที่ 12
วัดและบันทึกค่าอัตโนมัติ	วัดและพิมพ์ค่าด้วยมือ	บทที่ 12

23.3 ตั้งระบบพิกัดแบบเก่า G92 G50

ก่อนที่ชุดควบคุมจะมีตาราง G54 ถึง G59 และตารางค่าชดเชยตำแหน่งมีด โปรแกรมต้องบอกชุดควบคุมเองว่าจุดศูนย์ชิ้นงานอยู่ที่ใด ด้วย G92 บนเครื่องกัด และ G50 X__ Z__ บนเครื่องกลึงระบบ A ส่วนเครื่องกลึงระบบ B และ C ใช้ G92 เช่นเดียวกับเครื่องกัด

คำสั่งนี้ ไม่ทำให้เครื่องเคลื่อนที่ แต่ประกาศว่า “ตำแหน่งปัจจุบันของเครื่องมือคือพิกัดนี้” ชุดควบคุมคำนวณย้อนกลับว่าจุดศูนย์ต้องอยู่ที่ใด แล้วใช้จุดนั้นกับทุกบรรทัดถัดไป

G50 X160. Z100.         (ปลายมีดขณะนี้อยู่ที่ X160 Z100 ของชิ้นงาน)
G00 X36. Z2.            (ไปหน้าชิ้นงาน)

ชุดควบคุมไม่ได้ตรวจว่าปลายมีดอยู่ที่ตำแหน่งนั้นจริงหรือไม่ ผู้ปฏิบัติงานต้องนำเครื่องมือไปไว้ที่ตำแหน่งเริ่มให้ถูกก่อนกด CYCLE START ทุกครั้ง

23.3.1 รูปแบบที่พบ

• เครื่องกลึง ชุดคำสั่งของมีดแต่ละตัวขึ้นต้นด้วย G50 X__ Z__ ที่มีค่าไม่เท่ากัน เพราะปลายมีดแต่ละตัวอยู่คนละที่เมื่อป้อมมีดอยู่ตำแหน่งเริ่ม ค่าชดเชยของมีดจึงฝังอยู่ในตัวโปรแกรม และท้ายชุดคำสั่งต้องกลับมาที่ตำแหน่งเริ่มพอดีก่อนหมุนป้อมมีด

  N100 G50 X160. Z100.    (มีดตัวที่ 1 ที่ตำแหน่งเริ่ม)
  N110 T0100
  ...
  N190 G00 X160. Z100.    (กลับตำแหน่งเริ่ม)
  N200 G50 X152.4 Z96.8   (มีดตัวที่ 2 ที่ตำแหน่งเริ่มเดียวกัน)
  N210 T0200

• เครื่องกัด ผู้ปฏิบัติงานเลื่อนเครื่องมือไปแตะจุดศูนย์ชิ้นงานด้วยมือ แล้วโปรแกรมขึ้นต้นด้วย G92 X0 Y0 Z0 หรือเริ่มจากจุดอ้างอิงเครื่องด้วยค่าระยะถึงจุดศูนย์ชิ้นงาน เช่น G92 X250. Y150. Z200.

23.3.2 ทำไมจึงเลิกใช้ G92

• ผลขึ้นกับตำแหน่งของเครื่องมือขณะอ่านบรรทัด ถ้าโปรแกรมหยุดกลางคันแล้วเริ่มใหม่ หรือเริ่มกลางโปรแกรมที่เครื่องมือตัวที่สอง ระบบพิกัดจะผิดเท่ากับระยะที่เครื่องมืออยู่ห่างจากตำแหน่งเริ่ม ตามภาพข้างต้น
• ค่าที่เลื่อนไว้มีผลกับ G54 ถึง G59 ทุกชุด บนชุดควบคุมแบบ Fanuc G92 เลื่อนระบบพิกัดชิ้นงานทั้งหกชุดไปพร้อมกัน และ ค้างอยู่ หลังโปรแกรมจบ โปรแกรมถัดไปที่ใช้ G54 ตามปกติจึงทำงานผิดตำแหน่งโดยไม่มี Alarm
• ข้อมูลการตั้งเครื่องอยู่ในโปรแกรม เมื่อเปลี่ยนมีดหรือเม็ดมีดต้องแก้ตัวเลขในโปรแกรม แทนที่จะแก้ค่าในตารางค่าชดเชย

ต่างจาก G52 อย่างไร ทั้งสองคำสั่งเลื่อนจุดศูนย์โดยไม่เคลื่อนที่ แต่ G92 คำนวณจากตำแหน่งของเครื่องมือขณะอ่านบรรทัด ส่วนระบบพิกัดย่อย G52 คำนวณจากจุดศูนย์ชิ้นงานในตาราง ผลของ G52 จึงเหมือนเดิมทุกครั้งไม่ว่าเครื่องมืออยู่ที่ใด โปรแกรมใหม่ที่ต้องเลื่อนจุดศูนย์ชั่วคราวจึงใช้ G52 ไม่ใช้ G92

23.3.3 เมื่อพบ G92 หรือ G50 X__ Z__ ในโปรแกรม

• อย่าเดินโปรแกรมจนกว่าจะรู้ตำแหน่งเริ่มที่โปรแกรมต้องการ ซึ่งควรเขียนไว้ในหัวโปรแกรมหรือใบตั้งเครื่อง ถ้าไม่มี ให้ถือว่าโปรแกรมยังใช้ไม่ได้
• G92 ในโปรแกรมที่ใช้ G54 มักเป็นข้อผิดพลาด ให้ตรวจกับผู้เขียนโปรแกรมก่อนเดิน
• หลังเดินโปรแกรมแบบเก่า ให้ล้างค่าที่เลื่อนไว้ก่อนเดินโปรแกรมอื่น วิธีล้างต่างกันตามชุดควบคุม เช่น การกลับจุดอ้างอิงด้วยมือ การรีเซ็ต หรือคำสั่ง G92.1 ให้ตรวจจากคู่มือ แล้วยืนยันบนหน้าจอว่าตำแหน่งแบบ ABSOLUTE เท่ากับตำแหน่งเครื่องลบค่า G54 ตามหัวข้อหน้าจอแสดงตำแหน่ง
• G50 S__ ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ G50 ที่ตามด้วย S เช่น G50 S2000 คือการจำกัดรอบสูงสุดเมื่อใช้ G96 และยังต้องใช้ตามปกติ

23.3.4 แปลงให้ใช้ตาราง

1. เครื่องกัด ลบบรรทัด G92 ตั้งค่า G54 ให้จุดศูนย์อยู่ที่จุดเดียวกับที่ G92 เคยประกาศ ตามหัวข้อบน Machining center แล้วเพิ่ม G54 ในบรรทัดเคลื่อนที่แรกของทุกชุดคำสั่งของเครื่องมือ
2. เครื่องกลึง ลบบรรทัด G50 X__ Z__ ทุกบรรทัด แตะตั้งมีดทุกตัวให้ได้ค่าชดเชยตำแหน่งมีด ตามหัวข้อบน Turning center แล้วเปลี่ยนคำสั่งเรียกมีดให้มีหมายเลขค่าชดเชย เช่น T0100 เป็น T0101
3. บรรทัดที่กลับตำแหน่งเริ่ม เปลี่ยนเป็นการถอยไปตำแหน่งเปลี่ยนเครื่องมือที่ปลอดภัย เพราะไม่ต้องกลับมาที่จุดเดิมพอดีอีกแล้ว
4. คงบรรทัด G50 S__ ไว้
5. ทดสอบเหมือนโปรแกรมใหม่ เดินทีละบรรทัดด้วย Rapid override ต่ำ ตามหัวข้อตรวจสอบก่อนเดินเครื่องจริง

23.4 เลื่อนตำแหน่งแบบเก่า G45 ถึง G48

ก่อนที่ชุดควบคุมจะมี G41 และ G42 การเผื่อรัศมีเครื่องมือทำด้วยคำสั่งสี่ตัวที่ เพิ่มหรือลดระยะเคลื่อนที่ของบรรทัด ด้วยค่าในตารางค่าชดเชย Fanuc เรียกกลุ่มนี้ว่า Tool position offset ชุดควบคุมแบบ Fanuc ของเครื่องกัดหลายรุ่นยังมีคำสั่งกลุ่มนี้อยู่ โปรแกรมใหม่ไม่ควรใช้ แต่ต้องอ่านออกเมื่อพบในโปรแกรมเก่า

คำสั่ง	ผลต่อระยะเคลื่อนที่ของบรรทัด
G45	เพิ่มหนึ่งเท่าของค่าชดเชย
G46	ลดหนึ่งเท่าของค่าชดเชย
G47	เพิ่มสองเท่าของค่าชดเชย
G48	ลดสองเท่าของค่าชดเชย

• มีผลเฉพาะบรรทัดที่เขียน เป็นคำสั่งไม่คงสถานะ ต้องเขียนซ้ำทุกบรรทัดที่ต้องการ
• ค่าชดเชยเลือกด้วยหมายเลข D ซึ่งคงสถานะ เครื่องรุ่นเก่าบางรุ่นใช้ H ขึ้นกับพารามิเตอร์ ค่าที่ใส่คือรัศมีเครื่องมือ
• ระยะเปลี่ยนตามทิศที่แกนเคลื่อนที่ ถ้าบรรทัดมีสองแกน ทั้งสองแกนถูกเพิ่มหรือลดแกนละหนึ่งค่า
• ค่าชดเชยที่เป็นลบกลับผล G45 กับค่าลบจึงลดระยะ และ G46 กับค่าลบเพิ่มระยะ
• ถ้าลดมากกว่าระยะในโปรแกรม แกนเคลื่อนที่กลับทิศ เช่น G46 X5. กับค่าชดเชย 10.0 เคลื่อนที่ไปทาง −X 5 มม.

23.4.1 ตัวอย่าง: กัดรอบนอกสี่เหลี่ยม

ชิ้นงาน 80 × 50 มม. กัดรอบนอกด้วยดอกเอ็นมิลล์ Ø20 ค่า D01 = 10.0 โปรแกรมเขียนระยะตามขนาดในแบบงานด้วย G91 แล้วเลือกคำสั่งของแต่ละบรรทัดให้ศูนย์กลางเครื่องมืออยู่ห่างขอบเท่ารัศมี ตัวอย่างแสดงเฉพาะการเคลื่อนที่ในแกน X และ Y

N10 G91 G46 G00 X30. Y30. D01   (เข้าหามุม หยุดก่อนถึงเท่ารัศมีทั้งสองแกน)
N20 G47 G01 Y50. F200           (ด้านซ้าย 50 + 20 = 70)
N30 G47 X80.                    (ด้านบน 80 + 20 = 100)
N40 G47 Y-50.                   (ด้านขวา)
N50 G47 X-80.                   (ด้านล่าง)
N60 G46 G00 X-30. Y-30.         (กลับจุดเริ่ม)

ด้านซ้ายยาว 50 มม. แต่ศูนย์กลางเครื่องมือต้องเริ่มก่อนมุมหนึ่งรัศมีและเลยมุมถัดไปอีกหนึ่งรัศมี จึงใช้ G47 ผู้เขียนโปรแกรมต้องคิดเช่นนี้กับทุกบรรทัด ว่ามุมต้นทางและมุมปลายทางเป็นมุมนอกหรือมุมใน แล้วเลือกหนึ่งในสี่คำสั่ง

23.4.2 ทำไมจึงเลิกใช้ G45 ถึง G48

• ใช้ได้กับเส้นตรงที่ขนานแกนเท่านั้น บนเส้นเอียง แต่ละแกนถูกเพิ่มหรือลดเท่ากัน เส้นทางจึงไม่ขนานกับขอบที่ต้องการ ส่วนโค้งใช้ได้เฉพาะหนึ่งในสี่และสามในสี่ของวงกลม
• ระยะที่เพิ่มหรือลดไว้ค้างอยู่ในตำแหน่งของเครื่องมือ ชุดควบคุมไม่หักคืนให้เอง โปรแกรมต้องมีบรรทัดที่หักกลับเท่ากันพอดี เช่น N60 ที่ใช้ G46 คู่กับ N10 ถ้าขาดไปหนึ่งบรรทัด ทุกตำแหน่งหลังจากนั้นเลื่อนไปเท่าค่าชดเชยโดยไม่มี Alarm
• อ่านและตรวจยาก ระยะที่เครื่องเคลื่อนที่จริงไม่ตรงกับตัวเลขในโปรแกรมทุกบรรทัด และต่างกันตามคำสั่งที่เลือก
• ใช้ร่วมกับ G41 G42 และคำสั่งสำเร็จรูปไม่ได้

การชดเชยรัศมีด้วย G41 และ G42 ตามบทที่ 13 ทำงานเดียวกันได้กับเส้นทุกทิศและส่วนโค้งทุกขนาด และคำนวณจุดตัดที่มุมให้เอง

23.4.3 เมื่อพบ G45 ถึง G48 ในโปรแกรม

• ตรวจว่าชุดควบคุมของเครื่องให้ความหมายเดียวกัน บนเครื่อง Haas G47 คือคำสั่งแกะตัวอักษร ไม่ใช่การเพิ่มระยะสองเท่า โปรแกรมเก่าที่ย้ายมาจากเครื่องอื่นจึงต้องตรวจกับคู่มือก่อนเดิน
• หาคู่ของทุกบรรทัด บรรทัดที่เพิ่มต้องมีบรรทัดที่ลดเท่ากันในแกนเดียวกัน ก่อนเครื่องมือกลับจุดเริ่มหรือเปลี่ยนเครื่องมือ
• ตรวจค่าในหมายเลข D ที่โปรแกรมเรียก ค่าต้องเป็นรัศมีของเครื่องมือที่ใช้จริง ถ้าเปลี่ยนขนาดเครื่องมือ ทุกระยะในเส้นทางเปลี่ยนตาม
• เมื่อต้องแก้โปรแกรมมาก ให้เขียนเส้นทางใหม่ด้วย G41 หรือ G42 แทนการแก้ทีละบรรทัด แล้วทดสอบเหมือนโปรแกรมใหม่

23.5 ชดเชยความยาวในทิศลบ G44

G44 H__ ลบค่า H ออกจากตำแหน่งแกน Z แทนการบวกแบบ G43 ตามที่อธิบายในบทที่ 12 ผู้ตั้งเครื่องในยุคที่ใช้ G44 จึงใส่ค่า H เป็นบวกสำหรับระยะที่ปัจจุบันใส่เป็นลบ หรือกลับกัน ขึ้นกับวิธีตั้งค่าของโรงงานนั้น

• อย่าเปลี่ยน G44 เป็น G43 โดยไม่เปลี่ยนค่าในตาราง และอย่าเปลี่ยนค่าในตารางโดยไม่เปลี่ยนโปรแกรม ทั้งสองอย่างทำให้ปลายเครื่องมือคลาดเคลื่อนไปสองเท่าของค่า H
• เครื่องที่มีทั้งโปรแกรม G43 และ G44 ใช้ตารางร่วมกันไม่ได้ ค่า H ชุดเดียวถูกกับโปรแกรมแบบเดียวเท่านั้น
• เมื่อแปลง เปลี่ยนทุกบรรทัดเป็น G43 วัดความยาวเครื่องมือใหม่ตามวิธีของบทที่ 12 แล้วตรวจด้วยการสั่ง G43 H__ Z50. และวัดระยะจริงเหนือชิ้นงาน

23.6 ตัวเลขที่ไม่มีจุดทศนิยม

โปรแกรมจากยุคเทปมักเขียนระยะเป็นจำนวนหน่วยที่เล็กที่สุดโดยไม่มีจุดทศนิยม X25000 หมายถึง 25.000 มม. และ Z-5000 หมายถึง −5.000 มม. ชุดควบคุมแบบ Fanuc ยังอ่านแบบนี้เป็นค่าเริ่มต้น ตามบทที่ 7

N40 G01 X25000 Z-5000 F200      (แบบเก่า: X25.000 Z-5.000)
N40 G01 X25. Z-5. F200          (แบบปัจจุบัน)

• ผลขึ้นกับพารามิเตอร์ของเครื่อง เครื่องที่ตั้งให้อ่านตัวเลขแบบเครื่องคิดเลขจะอ่าน X25000 เป็น 25000 มม. และขึ้น Alarm เกินระยะ ส่วน X25 ในโปรแกรมที่เขียนสำหรับเครื่องแบบนั้นจะกลายเป็น 0.025 มม. บนเครื่องที่ตั้งตามค่าเริ่มต้น โดยไม่มี Alarm
• อย่าเขียนสองแบบปนกันในโปรแกรมเดียว เมื่อแก้โปรแกรมเก่าเพียงบางบรรทัด ผู้อ่านคนถัดไปจะแยกไม่ออกว่า X25 ที่เห็นเป็นแบบใด
• หน่วยที่เล็กที่สุด (Least input increment) ต่างกันได้ตามเครื่อง เครื่องเมตริกส่วนใหญ่ใช้ 0.001 มม. และเครื่องนิ้วใช้ 0.0001 นิ้ว แต่เครื่องรุ่นเก่าบางเครื่องใช้ 0.01 มม. และเครื่องความละเอียดสูงใช้ 0.0001 มม. X25000 ตัวเดียวกันจึงเป็นได้ทั้ง 250 มม. 25 มม. และ 2.5 มม. ตามตารางด้านล่าง ให้ตรวจจากคู่มือของเครื่องเดิมที่โปรแกรมเขียนไว้ ไม่ใช่ของเครื่องที่จะนำโปรแกรมไปเดิน
• เมื่อแปลง ใส่จุดทศนิยมให้ค่าระยะทุกค่าในโปรแกรม แล้วเปรียบเทียบเส้นทางกับของเดิมด้วยเครื่องมือวาดเส้นทางจากโปรแกรม หรือหน้ากราฟิกของเครื่อง ปุ่ม แปลงโปรแกรมเก่า ของเครื่องมือนี้ใส่จุดทศนิยมให้ตามหน่วยที่เลือก แสดงบรรทัดที่เปลี่ยนให้ตรวจก่อน แจ้งบรรทัดที่มี G92 G45 ถึง G48 และ G29 ซึ่งต้องแปลงเอง และมีตัวเลือกเปลี่ยน M02 เป็น M30 ลบบรรทัด G27 และเปลี่ยน G44 เป็น G43

ชุดควบคุมแบบ Fanuc เรียกขนาดของหน่วยที่เล็กที่สุดว่า ระบบหน่วย (Increment system) ซึ่งกำหนดด้วยพารามิเตอร์ของเครื่อง

ระบบหน่วย	เครื่องเมตริก	เครื่องนิ้ว	X25000 บนเครื่องเมตริก
IS-A	0.01 มม.	0.001 นิ้ว	250.00 มม.
IS-B	0.001 มม.	0.0001 นิ้ว	25.000 มม.
IS-C	0.0001 มม.	0.00001 นิ้ว	2.5000 มม.

เวลาหยุดรอใน G04 P__ เป็นจำนวนเต็มในหน่วยมิลลิวินาทีทั้งแบบเก่าและแบบปัจจุบัน จึงไม่ต้องใส่จุดทศนิยม ตามบทที่ 8

23.7 คำสั่งกลึงสำเร็จรูปแบบบรรทัดเดียว

โปรแกรมเครื่องกลึงรุ่นเก่ามักเขียน G71 ถึง G76 ในบรรทัดเดียวและบอกความลึกตัดด้วย D ซึ่งเป็นรูปแบบของชุดควบคุม Fanuc Series 10 และ 11 ต่างจากรูปแบบสองบรรทัดของ Series 0i ที่หนังสือนี้ใช้

G71 P180 Q250 U0.4 W0.1 D2000 F0.25      (แบบเก่า: D2000 คือความลึกตัด 2 มม.)

G71 U2. R0.5                             (แบบปัจจุบัน)
G71 P180 Q250 U0.4 W0.1 F0.25

• ตัวอักษรเดียวกันมีความหมายต่างกันในสองรูปแบบ จึงเดินโปรแกรมแบบหนึ่งบนเครื่องที่ตั้งไว้อีกแบบหนึ่งไม่ได้ ต้องแปลงทั้งคำสั่ง ไม่ใช่เติมบรรทัดแรกเข้าไปเฉยๆ
• D ไม่มีจุดทศนิยม และเป็นจำนวนหน่วยที่เล็กที่สุดของเครื่องเดิม ตามหัวข้อตัวเลขที่ไม่มีจุดทศนิยม
• เครื่อง Series 0i บางเครื่องตั้งให้อ่านรูปแบบนี้ได้ ด้วยพารามิเตอร์ ถ้าโรงงานยังเดินโปรแกรมเดิมอยู่ ให้ตรวจว่าเครื่องตั้งไว้แบบใดก่อนแปลง

ตารางเทียบตัวอักษรของทุกคำสั่งอยู่ในบทที่ 16

23.8 กลับจุดอ้างอิงแบบเก่า G27 G28 G29

บทที่ 6 แนะนำให้กลับจุดอ้างอิงด้วย G91 G28 Z0 หรือ G53 เท่านั้น โปรแกรมเก่าใช้คำสั่งกลุ่มนี้ในรูปแบบอื่นอีกสามแบบ

รูปแบบ	สิ่งที่เครื่องทำ	สิ่งที่ต้องระวัง
G90 G28 X__ Y__ Z__	เคลื่อนที่ไปจุดกลางที่เขียนเป็นพิกัดชิ้นงาน แล้วไปจุดอ้างอิง	จุดกลางขึ้นกับจุดศูนย์ชิ้นงาน ถ้าค่า G54 ต่างจากเดิม เส้นทางเปลี่ยน
G29 X__ Y__ Z__	ย้อนทางของ G28: เคลื่อนที่จากจุดอ้างอิง ผ่านจุดกลางของ G28 ครั้งล่าสุด ไปยังตำแหน่งที่เขียน	จุดกลางเป็นค่าที่ชุดควบคุมจำไว้ ถ้า G28 ครั้งล่าสุดมาจากโปรแกรมอื่นหรือจาก MDI เส้นทางไม่ใช่ที่ผู้เขียนตั้งใจ
G27 X__ Y__ Z__	เคลื่อนที่เร็วไปตำแหน่งที่เขียน แล้วตรวจว่าเป็นจุดอ้างอิงหรือไม่ ถ้าไม่ใช่ขึ้น Alarm	ต้องยกเลิกค่าชดเชยเครื่องมือก่อน มิฉะนั้นตำแหน่งคลาดเคลื่อนเท่าค่าชดเชยและขึ้น Alarm

• G90 G28 ที่มีจุดกลางไม่ผิด ผู้เขียนตั้งใจให้เครื่องมืออ้อมสิ่งกีดขวางผ่านจุดนั้น แต่ต้องตรวจว่าจุดกลางยังอยู่ในที่ปลอดภัยกับการจับยึดปัจจุบัน
• G29 ขึ้นกับสิ่งที่เกิดก่อนหน้า เมื่อเริ่มโปรแกรมกลางคันที่บรรทัดหลัง G28 จุดกลางที่จำไว้อาจเป็นของการกลับจุดอ้างอิงครั้งอื่น
• G27 เป็นการตรวจของยุคที่เครื่องอาจเสียตำแหน่งระหว่างทำงาน เครื่องปัจจุบันตรวจตำแหน่งเองตลอดเวลา จึงไม่จำเป็น
• เมื่อแปลง เปลี่ยน G28 เป็น G91 G28 Z0 แล้วตามด้วยแกน X Y หรือใช้ G53 แทน G29 ด้วยบรรทัด G00 ที่เขียนตำแหน่งปลายทางตรงๆ และลบ G27

23.8.1 G29 คือ G28 ย้อนทาง

G29 ทำงานกลับทางกับ G28 G28 พาเครื่องมือจากตำแหน่งปัจจุบัน ผ่านจุดกลาง ไปจุดอ้างอิง ส่วน G29 พาเครื่องมือจากจุดอ้างอิง ผ่านจุดกลางเดิม กลับมายังตำแหน่งที่เขียน บรรทัด G29 จึงเขียนเฉพาะปลายทาง จุดกลางเป็นจุดที่ชุดควบคุมจำไว้จาก G28 หรือ G30 ครั้งล่าสุด โปรแกรมเก่าจึงใช้สองคำสั่งนี้เป็นคู่ คือ G28 พาเครื่องมือออกไปที่จุดอ้างอิง ทำงานบางอย่างที่นั่น แล้ว G29 พากลับมาตามทางเดิม

ตัวอย่างต่อไปนี้มาจากโปรแกรมเก่าที่กัดช่องบนชิ้นงานสองชิ้นที่วางคู่กัน ตัวจับชิ้นงานอยู่ระหว่างสองชิ้นและสูงกว่าผิวงาน 30 มม. หลังกัดชิ้นที่ 1 โปรแกรมหยุดให้ผู้ปฏิบัติงานเป่าเศษ แล้วกัดชิ้นที่ 2 ต่อด้วยเครื่องมือตัวเดิม

N60 G00 Z5.                (A: ถอยขึ้นจากช่องของชิ้นที่ 1)
N70 G90 G28 X70. Z75.      (ไปจุดกลาง B เหนือตัวจับ แล้วไปจุดอ้างอิง R)
N80 M00                    (หยุดให้ผู้ปฏิบัติงานเป่าเศษ)
N90 G29 X120. Z5.          (จาก R กลับมาที่ B แล้วไป D เหนือช่องของชิ้นที่ 2)

• จุดกลางเดียวทำหน้าที่สองครั้ง ผู้เขียนเลือก B ให้อยู่เหนือตัวจับ ขาไปของ G28 และขากลับของ G29 จึงข้ามตัวจับทั้งคู่ โดยไม่ต้องคำนวณตำแหน่งของจุดอ้างอิงในระบบพิกัดชิ้นงาน
• ทั้งสองคำสั่งเคลื่อนที่เร็วแบบ G00 เส้นทางจึงอาจหักมุม ไม่ใช่เส้นตรงตามภาพ จุดกลางต้องสูงพอสำหรับเส้นทางหักมุมด้วย ในตัวอย่างนี้ เมื่อแกน X และ Z เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่ากัน เส้นทางจาก A ไป B หักมุมที่ X70. Z55. ซึ่งยังสูงกว่าตัวจับ 25 มม.
• แกนที่ไม่ได้เขียนไม่เคลื่อนที่ ทั้งสองบรรทัดไม่ได้เขียนแกน Y แกน Y จึงอยู่ที่เดิมตลอด
• G29 ไม่รู้ว่าเครื่องมือเปลี่ยนไปหรือไม่ ถ้าโปรแกรมใช้ G43 ชุดควบคุมยกเลิกการชดเชยความยาวเมื่อแกน Z ถึงจุดอ้างอิง (บทที่ 12) G29 X120. Z5. จะได้การชดเชยคืนหรือไม่ขึ้นกับพารามิเตอร์ของเครื่อง บนเครื่องที่ไม่คืนเอง ปลายเครื่องมือจะลงต่ำกว่า Z5 เท่าความยาวเครื่องมือและชนชิ้นที่ 2

เมื่อแปลงเป็นแบบปัจจุบัน ให้เขียนขากลับเองทุกบรรทัด แทนที่จะพึ่งจุดที่ชุดควบคุมจำไว้

N60 G00 Z5.
N70 G91 G28 Z0             (ขึ้นตรงไปจุดอ้างอิง Z สูงกว่าตัวจับอยู่แล้ว)
N75 G28 X0                 (แกน X ไปจุดอ้างอิงเหมือนเดิม)
N80 M00                    (หยุดให้ผู้ปฏิบัติงานเป่าเศษ)
N90 G90 G00 X120.          (แกน Z ยังอยู่บนสุด ข้ามตัวจับไปเหนือชิ้นที่ 2)
N95 G43 H01 Z5.            (คืนการชดเชยความยาวก่อนลงแกน Z)

แต่ละบรรทัดอ่านได้โดยไม่ต้องรู้ว่าบรรทัดก่อนหน้าเคยไปที่ใด และเริ่มโปรแกรมกลางคันที่ N90 ได้เมื่อแกน Z อยู่ที่จุดอ้างอิง โดยไม่ขึ้นกับจุดกลางที่ชุดควบคุมจำไว้

23.9 จบโปรแกรมด้วย M02 และรูปแบบจากยุคเทป

โปรแกรมที่เขียนเมื่อเครื่องอ่านจากเทปเจาะรูมีรูปแบบที่ต่างจากโครงสร้างในบทที่ 11 หลายข้อ แต่ละข้อไม่อันตรายในตัวเอง แต่รวมกันทำให้โปรแกรมอ่านยากและพึ่งสถานะของเครื่อง

• จบด้วย M02 บนชุดควบคุมรุ่นเก่า M02 จบโปรแกรมโดยไม่ย้อนกลับไปต้นโปรแกรม เพราะเทปต้องม้วนกลับแยกต่างหาก เครื่องปัจจุบันส่วนใหญ่ตั้งให้ M02 ทำงานเหมือน M30 แต่ขึ้นกับพารามิเตอร์ ตามบทที่ 10
• ไม่มีบรรทัดเตรียมความปลอดภัย ผู้เขียนอาศัยว่าเครื่องเพิ่งเปิดหรือเพิ่งรีเซ็ต โปรแกรมจึงทำงานผิดเมื่อเดินต่อจากโปรแกรมอื่นที่ทิ้งสถานะไว้ เช่น G91 หรือ G41
• ไม่มีคำอธิบายและไม่มีหัวโปรแกรม ความจุของเทปและหน่วยความจำมีจำกัด ข้อมูลของเครื่องมือและการตั้งเครื่องจึงอยู่ในเอกสารแยก ซึ่งมักหายไปแล้ว
• มีหมายเลขบรรทัดทุกบรรทัด เพราะใช้ค้นหาตำแหน่งบนเทป ไม่มีผลต่อการทำงาน
• ชุดคำสั่งของเครื่องมือเริ่มต้นด้วยตัวเองไม่ได้ ค่าเช่น S F และ G54 เขียนครั้งเดียวต้นโปรแกรม การเริ่มกลางโปรแกรมที่เครื่องมือตัวที่สองจึงไม่ปลอดภัย
• คำสั่งเลือกหน่วยอาจไม่ใช่ G20 G21 ชุดควบคุมบางรุ่นและบางยี่ห้อใช้ G70 สำหรับนิ้วและ G71 สำหรับมิลลิเมตร ซึ่งบนเครื่องกลึง Fanuc ปัจจุบันคือคำสั่งกลึงสำเร็จรูป ให้ตรวจจากคู่มือของเครื่องเดิม

23.10 แปลงเป็นโปรแกรมแบบปัจจุบัน

แปลงเมื่อโปรแกรมยังต้องใช้ต่อไปอีกนาน ต้องย้ายไปเดินบนเครื่องอื่น หรือต้องแก้ไขมากกว่าสองสามบรรทัด ถ้าโปรแกรมใช้ผลิตอีกเพียงครั้งเดียวบนเครื่องเดิม การเดินตามรูปแบบเดิมพร้อมตรวจตำแหน่งเริ่มให้ถูกมักเสี่ยงน้อยกว่าการแก้

1. เก็บโปรแกรมเดิมไว้โดยไม่แก้ แล้วทำงานบนสำเนาที่มีหมายเลข O ใหม่ เพื่อเปรียบเทียบและย้อนกลับได้
2. วาดเส้นทางของโปรแกรมเดิม ด้วยเครื่องมือวาดเส้นทางหรือหน้ากราฟิกของเครื่อง เก็บภาพไว้เป็นตัวเทียบ
3. เพิ่มหัวโปรแกรมและบรรทัดเตรียมความปลอดภัย ตามบทที่ 11 และเขียนคำอธิบายของเครื่องมือทุกตัว
4. แทน G92 และ G50 X__ Z__ ด้วย G54 และค่าชดเชยตำแหน่งมีด ตามขั้นตอนในหัวข้อแปลงให้ใช้ตาราง
5. เขียนเส้นทางที่ใช้ G45 ถึง G48 ใหม่ ด้วยพิกัดตามแบบงานและ G41 หรือ G42
6. เปลี่ยน G44 เป็น G43 และวัดความยาวเครื่องมือใหม่
7. ใส่จุดทศนิยมให้ค่าระยะทุกค่า
8. เปลี่ยนการกลับจุดอ้างอิง เป็น G91 G28 หรือ G53 และเปลี่ยน M02 เป็น M30
9. ทำให้ชุดคำสั่งของเครื่องมือแต่ละตัวเริ่มต้นได้ด้วยตัวเอง ตามบทที่ 11
10. วาดเส้นทางของโปรแกรมใหม่เทียบกับภาพในข้อ 2 แล้วทดสอบที่เครื่องเหมือนโปรแกรมใหม่ทุกขั้นตามบทที่ 21

แก้ทีละเรื่องและวาดเส้นทางเทียบหลังแต่ละเรื่อง ถ้าแก้ทุกอย่างพร้อมกันแล้วเส้นทางต่างจากเดิม จะหาไม่ได้ว่าผิดที่ขั้นใด

23.11 ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

ข้อผิดพลาด	ผลที่เกิด	วิธีป้องกัน
เดินโปรแกรมที่มี G92 หรือ G50 X__ Z__ จากตำแหน่งเริ่มที่ผิด	ระบบพิกัดผิดเท่ากับระยะที่คลาดเคลื่อน เครื่องมือชนชิ้นงานหรือหัวจับ	รู้ตำแหน่งเริ่มจากใบตั้งเครื่องก่อนเดิน หรือแปลงให้ใช้ตาราง
เดินโปรแกรม G54 ต่อจากโปรแกรม G92 โดยไม่ล้างค่าที่เลื่อนไว้	ทุกจุดศูนย์เลื่อนไป โดยไม่มี Alarm	ล้างค่าหลังเดินโปรแกรมแบบเก่า และตรวจตำแหน่งบนหน้าจอ
ขาดบรรทัดที่หักคืนระยะของ G45 ถึง G48	ทุกตำแหน่งหลังจากนั้นเลื่อนไปเท่าค่าชดเชย โดยไม่มี Alarm	ตรวจว่าทุกบรรทัดที่เพิ่มมีบรรทัดที่ลดคู่กัน หรือเขียนใหม่ด้วย G41 G42
เดินโปรแกรมที่มี G47 บนเครื่องที่ให้ความหมายอื่น	เครื่องทำคำสั่งอื่น เช่น แกะตัวอักษร หรือขึ้น Alarm	ตรวจความหมายของทุกคำสั่งกับคู่มือของเครื่องที่จะเดิน
เปลี่ยน G44 เป็น G43 โดยไม่วัดค่า H ใหม่	ปลายเครื่องมือคลาดเคลื่อนสองเท่าของค่า H	เปลี่ยนโปรแกรมและตารางพร้อมกัน แล้วตรวจด้วย MDI
ย้ายโปรแกรมที่ไม่มีจุดทศนิยมไปเครื่องที่พารามิเตอร์ต่างกัน	ระยะผิดไปพันเท่า	ใส่จุดทศนิยมให้ค่าระยะทุกค่าก่อนย้าย
เดินโปรแกรมที่เขียน G71 ถึง G76 บรรทัดเดียวบนเครื่องที่ตั้งรูปแบบสองบรรทัด	ชุดควบคุมอ่านตัวอักษรเป็นค่าคนละเรื่อง	แปลงทั้งคำสั่งตามตารางในบทที่ 16 หรือตรวจการตั้งค่าของเครื่อง
เริ่มโปรแกรมกลางคันที่บรรทัด G29	เครื่องมือผ่านจุดกลางของ G28 ครั้งอื่น	แทน G29 ด้วย G00 ที่เขียนปลายทางตรงๆ
แก้หลายเรื่องพร้อมกันโดยไม่เทียบเส้นทาง	หาจุดที่ผิดไม่ได้	แก้ทีละเรื่อง และวาดเส้นทางเทียบกับของเดิมทุกครั้ง

สรุป

• ค่าชดเชยพัฒนาทีละขั้น จากเส้นทางที่คำนวณไว้ในเทป มาเป็นตารางเล็กที่บวกลบค่าตรงๆ แล้วเป็นชุดควบคุมที่คำนวณเรขาคณิตเอง วัดค่าเอง และแก้ความคลาดเคลื่อนของตัวเครื่อง คำสั่งแบบเก่าแต่ละคำคือร่องรอยของขั้นที่ยังทำไม่ได้
• โปรแกรมเก่าเก็บข้อมูลการตั้งเครื่องไว้ในตัวโปรแกรม ก่อนเดินต้องรู้ เครื่องที่เขียนไว้ให้ ตำแหน่งเริ่ม ค่าในตาราง และรูปแบบของตัวเลข ถ้าหาไม่ครบ ให้ทดสอบเหมือนโปรแกรมใหม่
• G92 และ G50 X__ Z__ ตั้งระบบพิกัดจากตำแหน่งของเครื่องมือขณะอ่านบรรทัด ค่าที่เลื่อนไว้ค้างและมีผลกับ G54 ถึง G59 ทุกชุด ส่วน G50 S__ ยังใช้ตามปกติ
• G45 ถึง G48 เพิ่มหรือลดระยะเคลื่อนที่ทีละบรรทัด ใช้ได้กับเส้นขนานแกนเท่านั้น และต้องมีบรรทัดหักคืนครบทุกคู่
• G44 กลับเครื่องหมายของค่า H โปรแกรมกับตารางต้องเปลี่ยนพร้อมกัน
• ตัวเลขที่ไม่มีจุดทศนิยม ขึ้นกับพารามิเตอร์ของเครื่อง อย่าเขียนสองแบบปนกัน
• G71 ถึง G76 แบบบรรทัดเดียว เป็นรูปแบบ Series 10/11 ตัวอักษรต่างจากรูปแบบสองบรรทัด ต้องแปลงทั้งคำสั่ง
• G29 คือ G28 ย้อนทาง ใช้จุดกลางที่ชุดควบคุมจำไว้จาก G28 ครั้งล่าสุด และ G27 ไม่จำเป็นบนเครื่องปัจจุบัน
• เมื่อแปลง เก็บโปรแกรมเดิมไว้ แก้ทีละเรื่อง วาดเส้นทางเทียบ แล้วทดสอบที่เครื่องตามบทที่ 21